De afsluiting van een periode

"Red, white and blue" door Jesper

Julia is toch echt geen dreumes meer, maar een heuse peuter. Compleet met peuterpuberteit! Ze kan goed kwaad worden als iets niet naar haar zin gaat en begint dan bijvoorbeeld te gooien of te slaan. En als mevrouw geen zin heeft om haar tanden te laten poetsen, nou vergeet het dan maar.

Op dit soort kleine incidenten na is het een heerlijk kind. Altijd vrolijk (nou ja bijna dan), ze kan heerlijk in haar eentje spelen en komt dan soms even naar me toe om een knuffel te halen en ze is gek op de Bumba-boekjes. Als ze wil dat ik voorlees pakt ze ook gerust de hele stapel uit de kast! Televisie kijken doet ze ook graag. Grote favorieten zijn de "Buppies" (Bubble Guppies) en "Zoemie"(Umizoomi), beide series van Nick jr. En, ze is levensgevaarlijk: Klimt overal op en over, rent over de bank en laat zich dan opeens vallen, bouwt een berg van kussens om in te duiken, etc. Van wie zou ze het hebben???

We geven het op

Opgeven, afhaken, afvallen, afzeggen, capituleren, eraan geven, eruit stappen, ophouden, overgeven,
staken, stoppen, zich gewonnen geven, het voor gezien houden. 

En er zijn nog veel meer synoniemen. Echter geen ervan geeft ons gevoel goed weer. In het Engels zou je ook kunnen zeggen:

"We're cutting our losses," wat zoveel betekent als "je verlies pakken". En dat is wat wij nu doen.

Over anderhalve maand, aan het eind van het schooljaar, pakken we onze biezen en verlaten Zwitserland. Voorgoed. Het Zwitserleven-gevoel is ver te zoeken (zie ook mijn eerdere post) en wat ons betreft is de beste optie terug naar Nederland te verhuizen.

Zwitserse ziekte

De vlag uit onze tuin; verscheurd door de wind.
Illustratief voor mijn gevoel, want ik voel me alsof ik alle
kanten wordt opgetrokken.

Op de homepage van dit blog schreef ik dat ik over zowel leuke als minder leuke ervaringen zou schrijven. Tot nu toe zijn de posts over het algemeen positief, met misschien een kleine sneer naar het dorpsleven, maar zo'n internationale verhuizing doe je echt niet zomaar en natuurlijk loop je tegen problemen aan. Problemen die je had voorzien en problemen die je niet had verwacht en waar je al helemaal niet op zit te wachten!

Deze post zit al heel lang in mijn hoofd en uiteindelijk heb ik alles opgeschreven, maar publiceren vond ik ... ja eng denk ik, want dan wordt het zo echt. En ik vind het ook zwak van mezelf, want kom op zeg, er zijn veel ergere dingen in de wereld - en we hebben het afgelopen jaar toch genoeg in onze directe omgeving gezien.

En na een beetje googelen, want je wilt toch weten of je echt gek zit te worden en zo ja wat er tegen te doen is, vond ik onder andere onderstaand artikel op de site van Radio Nederland Omroep:

HEIMWEE ...

2011 in review

2011 was een hectisch jaar vol veranderingen. Voor  mij persoonlijk erg emotioneel en ik ben blij dat het achter ons ligt!

Het begon eigenlijk eind 2010 toen we hoorden dat we Canada zouden moeten verlaten en in Zwitserland gingen wonen. Onze makelaar was van mening dat we ons huis al in maart moesten listen en dus moesten snel alle voorbereidingen daarvoor worden getroffen. Dat hield in heel veel opruimen en alvast in dozen opslaan, het halve huis laten verven, uitgebreid schoonmaken en dat allemaal in die paar uurtjes dat Julia overdag sliep en Jesper op school zat. Zeer vermoeiend, maar het resultaat was ernaar en we verkochten ons huis op de eerste dag.

Ondertussen moesten we op zoek naar een nieuw huis in Zwitserland en dat was een hele opgave, want de vraag hoeveel kun je besteden en waar wil je wonen (en maak daar een goede inschatting van, want je kent het land, de cultuur, de kosten van levensonderhoud en de omgeving niet) werd bemoeilijkt door het zeer beperkte aanbod. In april heeft Martijn binnen een week ongeveer 10 huizen bezocht in even zoveel dorpen/stadjes, en er een uitgezocht dat aan de meeste criteria voldeed. Eind mei begon hij met zijn nieuwe job (een maand eerder dan ons eerst was verteld; Dag vakantie!) en deed ik alle voorbereidingen voor de verhuizing aan de andere kant van de oceaan.

De laatste week van juni was het gezin weer compleet en we hielden ons laatste Farewell Party. We namen afscheid van alle mensen die wij de jaren ervoor hadden leren kennen en natuurlijk van school, day care en als laatste ons vertrouwde huis. Op 30 juni, Jesper's laatste schooldag, stapten we in het vliegtuig en lieten Canada achter ons. Onderweg 'vierden' we Julia's eerste verjaardag... Onze Canada Day baby heeft direct haar eerste feestdag moeten missen.

Een weekje nog was het gezin samen in een leeg huis in Oberweningen, bezocht Jesper alvast een keer zijn toekomstige school en toen gingen we naar Nederland. Drie weken zaten de kinderen en ik gezellig bij familie en vooral de oma's en opa genoten daar ontzettend van. Nadat onze meubels in Zwitserland waren aangekomen kwam Martijn ons ophalen om aan ons 'Zwitserleven' te beginnen. En dat was, en is nog steeds, heel erg wennen. Voelde ik me in Canada bijna direct thuis, dat gevoel heb ik hier na bijna 6 maanden nog niet. Wat mij betreft kan 2012 alleen maar beter worden. Hoop ik.

Ik wil jullie allemaal in ieder geval een gelukkig en vooral gezond 2012 toewensen! Maak er wat moois van!

Het Zwitserleven begint ...

Het resultaat van 2 dozen uitpakken!

De thuiskomst was dramatisch. Nou ja, niet direct, de begane grond zag er op het eerste oog goed uit. Pas nadat ik na het eten een rondje ging lopen en erachter kwam dat er echt bijzonder weinig was uitgepakt. En nog erger, dat er nog veel lege kasten waren en de kasten die wel gevuld waren vol stonden met dingen die absoluut niet bij elkaar hoorden. Ik heb echt een potje zitten janken en Martijn voor van alles en nog wat uitgemaakt! Nadat ik even als een kip zonder kop heb rond gelopen heb ik eerst de keuken maar een beetje op orde gebracht. Martijn, die zich met de kinderen boven had verschuild, heeft onze kleding in de kast gehangen/gelegd (ja echt, zelfs dat was niet gedaan).

Aan de telefoon vertelde Martijn toen natuurlijk al dat het erg was en nu ik zelf dozen aan het uitpakken ben, zie ik ook hoe waardeloos ze hebben ingepakt. Zelfs sommige kratjes/manden die in Canada gevuld waren (met bijv. speelgoed van Jesper of allerlei decoratiemateriaal) zijn tijdens het inpakken leeggehaald en over allerlei dozen verdeeld. En dat terwijl ik de weken voor de verhuizing zo mijn best had gedaan alle spullen die bij elkaar hoorden ook bij elkaar te leggen. Kost zoveel extra tijd en zie het maar weer snel op de juiste plek te krijgen. Nee, dit verhuisbedrijf komt er bij mij niet meer in!!!

Bezoek aan Nederland

Aangezien het waarschijnlijk nog 3 weken duurt voor onze spullen in Zwitserland aankomen, we geen zin hebben zo lang in een bijna leeg huis te wonen en we onze familie al bijna twee jaar niet hebben gezien, rijden we zaterdag 9 juli via Duitsland naar Nederland.

Helaas zat de reis een beetje tegen; die suffe Duitsers hadden zonder vooraankondiging zomaar een snelweg afgesloten. Dan sta je dus 2 1/2 uur in de file, terwijl je bedenkt "Er moet wel een flink ongeluk zijn gebeurd, gelukkig zijn wij er niet bij betrokken", om er vervolgens achter te komen dat iedereen via de vluchtstrook de weg afmoet omdat de weg dus is afgesloten. Aaaargh! Stukje binnendoor rijden naar een volgende oprit en ja! Vol gas gingen we verder. Om er na een paar kilometer achter te komen dat we er weer worden afgeleid. Waarom wordt zo'n oprit dan niet gesloten? Is dit toeristje pesten ofzo? Op het tijdstip dat we gehoopt hadden in Rijswijk te zijn, waren we nu nog onder Keulen. Helaas.

Dus zat ik pas om 10 uur 's avonds aan de thee met lang begeerde moorkop(!) En had oma na een zenuwslopende dag/avond voor het eerst haar kleindochter gezien - de laatste was nog klaarwakker trouwens. Ja, dat moment heb ik mooi gemist. Ik was nog druk bezig met de auto uitladen.

De volgende dag was gevuld met bezoek; Nadat we zusjes huis + tuin hadden versierd zijn we naar de (schoon)ouders gegaan om (overgroot)oma en tante gedag te zeggen, 's middags vierden we de verjaardag van Julia met de hele familie. En vooruit, nu we toch allemaal bij elkaar zijn, ook Jesper's verjaardag maar alvast gevierd. Ze zijn allebei ontzettend verwend, maar het was voor ons vooral gezellig iedereen te zien. En super leuk dat Nicole haar moeder had meegenomen!

Wennen

Ondertussen wonen we alweer bijna een week in Zwitserland, maar van echt wennen is in zo'n leeg huis natuurlijk geen sprake. Natuurlijk maken we ons soort van vertrouwd met alles, zoals de:

• kleine wasmachine! - ik heb in die ene week al 6 wassen gedraaid;
• full size (Europese) oven - ik hoop dat mijn braadslee past en
• andere geluiden - doorgaande weg dichtbij, vliegtuigen over ons hoofd, het brommertje van de postbode èn kerkklokken die je om 6 uur 's ochtends wakker klingelen!

Alte Schulhaus: de kleuterschool van Oberweningen

Jesper ontdekt zich suf: hij rent van zijn vide naar de trampoline, naar het basketbalveldje, de zandbak en weer terug. Hij heeft ondertussen een slakkenverzameling aangelegd (buiten, in een emmertje), valt regelmatig de buren lastig en heeft de ijsvriezer ontdekt in de dorpswinkel. Maar nog belangrijker: hij heeft kennis gemaakt met de tweeling van de overkant (en heeft daar al een paar keer mee gespeeld) en is een ochtendje wezen wennen op de kleuterschool!

De kleuterschool ja, dus niet de eerste klas zoals we eerst van plan waren.Vanwege zijn leeftijd* zou hij automatisch in het equivalent van groep 2 worden geplaatst, maar als wij er op staan, kan hij bij wijze van uitzondering naar groep 3. Aangezien Jesper zelf naar groep 2 wil omdat hij "nog heel veel woordjes moet leren en nog niet weet hoe je popcorn schrijft", gebruiken we het komende jaar dan maar om de taal onder de knie te krijgen zodat hij volgend jaar een goede start heeft in groep 3.

Hoera!

We zijn in Zwitserland! Na een wat dramatische start - ik heb zowat de hele weg van het hotel naar het vliegveld zitten huilen - is de vlucht van Toronto naar Zürich goed verlopen. Zowel Jesper als Julia sliepen nog voor de maaltijd werd opgeruimd en zijn dat blijven doen tot de bemanning de cabineverlichting 's ochtends weer aandeed. We hebben ze dus maar even moeten entertainen en zijn zelf ook aan onze rust toegekomen (geen slaap helaas, daarvoor is zo'n stoel toch niet comfortabel genoeg).

Ons ontbijt bestond uit een muffin. Aangezien Juliaatje nu toch echt 1 jaar was geworden (zowel volgens Canadese als Nederlandse/Zwitserse tijd) had het leuk geweest als we daar een kaarsje op hadden kunnen zetten. Maar ja, open vuur en vliegtuigen gaat nog steeds niet samen, dus helaas. Ze heeft er wel lekker van gegeten trouwens en dat was goed te zien aan haar stoeltje!

... en wegwezen!

Jesper 's ochtends vroeg in de lege container

Het zit erop: Alle spullen zijn ingepakt, de dozen genummerd en in de container geladen. Woensdagochtend al voor 8 uur kwam de container aan en na een dag hard werken (voor Canadese begrippen dan) ging onze inboedel om 16.45 uur op weg naar Brampton. Daar gaat hij op de trein naar Montreal, vervolgens met de Maersk Penang naar Rotterdam, over de Rijn naar Zwitserland en dan nog een klein stukje trucken naar ons nieuwe huis waar alles hopelijk eind juli in goede staat aankomt. (We zijn niet zo heel erg ondersteboven van de inpaktechnieken van dit verhuisbedrijf, dus we zien wel waar het schip strandt, haha!)

Onverwacht werden we bij de familie De Paz uitgenodigd voor het avondeten: Gezellig, gemakkelijk en leuk voor Jesper, want zo kon hij nog wat extra tijd met zijn vriendinnen doorbrengen. Ondertussen waren de nieuwe bewoners gearriveerd* en al snel werd er bij hen aangebeld door wat vriendjes van Jesper (en Jesper zelf ook). Het is te hopen dat ze zich niet al te vaak vergissen en onthouden dat Jesper daar niet meer woont.

Omdat we de overdracht van ons huis, op verzoek van de kopers, één dag hebben vervroegd slapen we nog een dag in het hotel. Vanochtend was het Jesper's allerlaatste schooldag op PJP. Dit keer was het afscheid van zijn vriendjes dus echt definitief. Jesper begint toch ook wel een beetje nerveus te worden denk ik, want hij wordt steeds meer baldadig. Nog even de tijd doden en dan vliegen we straks om 21.05 met Air Canada naar Zürich.

* De overdracht gaat hier anders dan in Nederland. Maandagochtend hadden we al een set sleutels bij onze advocaat achtergelaten. Zij geeft ze door aan de advocaat van de kopers, die ze weer aan hen overhandigt en de resterende sleutels hebben we in huis neer gelegd. Even een belletje dat we klaar waren en dat ze in het huis konden en dat was het.

Inpakken ...

We hebben 3 huizen en toch heb ik even geen thuis ...

Ik schrijf dit vanachter het bureau in ons tijdelijk onderkomen in Staybridge Suites in Oakville. Gisterochtend, na het bezoek aan de advocaat waar we alle verkooppapieren moesten tekenen en één set sleutels inleveren, kwamen de verhuizers. Vijf man sterk en wat was het een bizar gezelschap!

De voorman: Een grote, stevige man van middelbare leeftijd, baard en petje op. De andere twee leden van (vermoedelijk) zijn vaste team waren jonge knullen: Een Canadees (?) en een nogal schuchter Mexicaan-achtig type. Als laatste nog de twee free-wheelers: Vriendelijke overgrootvader van middelbare leeftijd met rottende tanden, bierbuik en een ongetemde krullenbos en nummer twee schat ik iets jonger in (met een dochter van 22) tenger, bijna uitgemergeld, figuur met een grijs sikje in een vlechtje gedraaid.

Farewell party #4 en #5

The ladies from Falkland Crescent

Het was een druk weekend dat vrijdag begon met een girls night out: Onder het genot van wings en bier/wijn werd er door Alanna, Tracy, Kristine, Tina, Sue en Onoma getoost op mijn verhuizing naar Zwitserland. Het was gezellig, dit hadden we veel eerder en vaker moeten doen!

En we blijven gedag zeggen; wat een drama! Na Jesper's feestje vorige week is het nu de beurt aan de volwassenen. Alle buren en vrienden waren uitgenodigd voor een hapje en een drankje. De bedoeling was om zo ook onze drankvoorraad op te maken, maar dat is niet gelukt; Niet iedereen kon komen en sommigen kwamen alleen even snel gedag zeggen, maar het was toch gezellig druk. En de overgebleven drank raken we vast nog wel kwijt.



Toen het huis weer leeg was moesten we snel alles opruimen en nog een beetje schoonmaken, want morgen beginnen de verhuizers. Inderdaad niet de ideale planning, ik weet het, maar het kon gewoon niet anders.

Gescheiden huishoudens week 3

Na een lang Pinksterweekend in Zurich moest ik dinsdag weer gewoon werken. Midden op de dag nog snel naar huis gegaan omdat er eindelijk een technische man kon komen van UPC. Nadat hij woensdag en donderdag nieuwe kabels had gelegd had ik eindelijk digitale tv, twee dagen lang... Vanaf zaterdag deed 'ie het niet meer; de techniker schijnt dinsdag weer langs te komen....

Woensdag hebben we (Erik en ik) een toeristische rit gemaakt: Via Winterthur zijn we naar St. Gallen gereden om de branch te bezoeken. Daarna zijn we langs Liechtenstein naar Buchs gereden alwaar we in de warme zon hebben geluncht en weer een branch bezocht. Terug zijn we over de zuidkant van Zurich gereden (langs de mooie Walensee), maar helaas waren we net iets te laat waardoor we in de grote Zurich file kwamen. Ik ben 's avonds nog wel naar voetbal training geweest, maar het was een beetje te benauwd voor het mooie en dus zijn we bijtijds gestopt, het was toch de laatste officiële training van het jaar. Bij terugkomst werd ik nog door een buurman geroepen. Hij had van Ursula gehoord dat ik voetbal en speelt zelf in het veteranen team. Uiteraard stond hij erop dat ik gezellig met hem en zijn vrouw een biertje kwam drinken op hun terras. Het was gezellig, helaas waren er te veel wolken om de zon/maan (?) verduistering te kunnen zien vanuit ons dal.

Farewell Party #3

"Ants in your pants" is in Noord-Amerika een uitdrukking voor onrustige, drukke kinderen. Je weet wel van die types die niet stil kunnen zitten en de kamer door lijken te stuiteren. Ook wel Jespers genoemd! En wat doe je daar als ouder mee? Die slinger je een ruimte in waar ze zich helemaal kunnen uitleven (lees: weinig kwaad kunnen) en waar jij ook de rotzooi niet hoeft op te ruimen. Zie daar de uitvinding van de eeuw: De Indoor Playground!

Antz in your Pantz is de naam van de Indoor Playground waar vandaag Jesper's afscheidsfeestje was.

Gescheiden huishoudens week 2

Na mijn uitgebreide inkoop actie bij IKEA had ik de zondag gereserveerd om veel te schroeven (maakt toch geen lawaai). Ik had zaterdag voor de zekerheid al extra schroevendraaiers gekocht, omdat die ik had meegenomen uit Canada een beetje groot waren voor de Ikea commode. Dus, nachtkastje in elkaar, vervolgens een lattenbodem en toen lokte het mooie weer...

Met de auto ben ik naar parkeerplaats Linden gereden, tussen Regensberg en Boppelsen, om van daar de kortste wandelroute te nemen naar de Hochwacht, de grote bal die op de heuvel staat achter ons huis. Het was zondag en ik was niet de enige met dat idee. Maar de wandeling ging makkelijk en dus kwam ik nog redelijk fris boven om lekker een pannetje Rosti te eten. Weer thuis kon ik het bed zelf en de 2e lattenbodem in elkaar zetten en ons nieuwe bed opmaken. Dit nieuwe bed van Ikea is van een wat zwaardere kwaliteit als dat wat we in Canada hadden gekocht; het voelt goed aan, maar door alle nieuwe soorten schroeven en dubbele zekeringen ben je een stuk langer bezig iets in elkaar te zetten.

Gescheiden huishoudens week 1

Ondertussen zit de eerste week erop en hebben wij hier in Canada allemaal ons ritme weer gevonden. De eerste dagen had ik het best wel moeilijk als ik Martijn aan de telefoon had. We zitten nu eenmaal in een situatie waar we niet echt zelf voor hebben gekozen en die verre van ideaal is.

Ik alleen met de kinderen dat gaat nog wel; natuurlijk is het druk, maar, op de ochtend- en avondspits na, ook weer niet zo heel anders dan normaal  en wanneer ik me bedenk dat genoeg moeders (of vaders) het altijd in hun eentje moeten doen, dan heb ik niets te klagen toch? Ik vind het vervelender dat Martijn daar nu alles in zijn eentje moet uitzoeken en het huis moet voorbereiden op onze komst. Ik had graag samen met hem de lokale IKEA leeg gekocht hoor!

Dag man met auto!

Vanavond vertrekt Martijn naar Zurich.

De afgelopen weken heb ik steeds spullen voor hem apart gelegd en sinds gisteren zijn daar ook zijn kleren bij gekomen - al zou je aan onze kledingkast niet zien dat hij weg is... De koffers waren op zijn pakken en toilettas na al helemaal ingepakt, maar, bedacht Martijn zich op het laatste moment, "Als ik toch voor 2 extra stuks bagage moet betalen, dan kan ik het gewicht ook maar beter helemaal gebruiken." Daar had hij natuurlijk gelijk in, dus werd Julia's kampeerbedje in de grootste koffer gestopt (paste precies) en de koffer links en rechts opgevuld met extra spullen. Martijns kleren verhuisden we naar de grote reistas.

We hebben vroeg en makkelijk gegeten (lees: McDonald's), want Martijns vlucht vertrekt om 9 uur en hij moet op tijd op het vliegveld zijn. Dus even na zessen ging alles mijn autootje in en na flink wat knuffels aan de kinderen en ondergetekende, kroop hij achter het stuur en reed weg. Tot over een kleine 4 weken! En auto: Bedankt voor 3,5 jaar trouwe dienst, je hebt me nooit in de kou laten staan!

Bah, ik vind het helemaal niet leuk.

Farewell Party #2

Het officiële afscheidsfeest van K+N werd gevierd met een avondje eten en bieren in stamkroeg Mad Hatter. Dit is een onooglijke tent waar we af en toe (en sommige afdelingen wekelijks) op vrijdag voor lunch chicken wings en pitchers bier nuttigen. Daarnaast wordt hier altijd afscheid genomen van medewerkers - meestal zijn dit inderdaad de buitenlanders van KN. Iedereen die wil komen moet een vast bedrag doneren; van dat bedrag wordt een bijdrage aan de wings en pitchers gedaan en een kado gekocht, verder wordt er namens het bedrijf zelf ook een kado verzorgd.

Dus op mijn laatste woensdagavond gingen wij vanuit kantoor met dik 30 man/vrouw naar de Mad Hatter. Tegen de traditie in had ik voor de woensdag gekozen in plaats van donderdag, dus dat haalde de opkomst wat naar beneden. Maar voor het eerst waren er meer donaties dan bezoekers bij een afscheid. Pavan heeft zelfs een vlucht eerder terug genomen uit NYC.

Het was een gezellige avond met halverwege uiteraard de gebruikelijke speech van Stefan. Ik kreeg een voetbalshirt van Zwitserland met bijpassende sjaal, een echt Blue Jays shirt met goede handschoen en uiteraard werd het al eerder aangekondigde afscheidscadeau* overhandigd en dat leverde toch nog een verrassing op: Deze Inuksuk is een stuk groter dan verwacht (23 cm hoog), die moeten we zeker een mooi plekje geven straks in Zwitserland. Aangezien bijna iedereen moest rijden en er 's avonds een gigantisch noodweer losbarste ben ik met de laatste feestgangers rond half 10 alweer richting huis gegaan.

* Het standaard cadeau voor een personeelslid dat Canada verlaat, is een Inuksuk. Reden voor ons om er nog nooit een zelf te hebben aangeschaft. Toen de Native Art Gallery in Oakville enige tijd geleden verhuisopruiming had, vertelde Stefan dat ons cadeau al was uitgezocht!
(En hadden we er geen een gekregen, dan was er altijd nog de winkel op het vliegveld)

Farewell Party #1

We zijn onder zeil!

De eerste in een reeks van afscheidsfeestjes: Martijn neemt afscheid van zijn team en wat andere collega's. Voor de allerlaatste keer steken we de BBQ aan (in Canada tenminste). We krijgen nog vragen of het feest wel doorgaat, want er is bar slecht weer voorspeld voor zaterdagavond.

Maar, we zijn voorbereid en zetten vrijdag al de partytent op (blijkt dat de buren morgen ook een groot feest hebben; ook zij maken de achtertuin waterdicht). Zaterdag kopen we nog een megagroot tentzeil waarmee de halve tuin kunnen overdekken. Dat komt dus helemaal goed!

Alles moet weg!

Nog geen jaar geleden zat ik met een meer dan dikke buik in de gloeiend hete zon op mijn bankje op de veranda, hopend dat alle zooi als bij toverslag zou verdwijnen. Nu hebben we toen aardig wat handel kunnen verkopen, maar er bleef toch ook wat over. Vandaag moest echt alles weg!

De oprit stond weer vol met huisraad; wat bijzettafeltjes, lampen, tuinset, wat kinderspullen en alle troep die we vorige keer niet hadden verkocht. Ook had ik een lijst gemaakt van de grotere meubels en elektrische apparatuur die we wilden verkopen, maar nog tot eind juni nodig hadden (ik noem bijvoorbeeld ons bed, Jesper's bed, de Dyson, staafmixer, föhn, autostoeltje, etc.) . Allemaal spullen die we in Zwitserland niet kunnen gebruiken vanwege of een afwijkende maatvoering of ander voltage. Aan het eind van de ochtend waren we veel kwijtgeraakt en op een paar items na hebben we de laatste spullen in een doos aan het eind van de oprit neergezet: "Free".

Van alles dat nu over is, stuur ik binnenkort een lijst naar alle vrienden en bekenden hier en ik kan het ook nog op Kijiji (soort Marktplaats) zetten.

She's making a list, checking it twice ...

... of drie keer, of vier ...

Over 7 weken begint Martijn met zijn nieuwe functie en een maand later volgen wij. Op het moment staat het leven in het teken van lijstjes maken:

• Wie neemt wat, wanneer mee?
• Wat heeft Martijn (en wij later) de eerste tijd nodig?
• Wat kunnen we niet meenemen? (alles met een stekker of Amerikaanse maatvoering)
• Wat willen we niet meenemen? (de banken)
• Wat willen we voor vertrek verkopen? (ik voel weer een garage sale aankomen!)
• Wat willen we nog voor vertrek aanschaffen? (kleding voor de kids, want Zwitserland is duur, en een berg medicatie)
• Wat moet Martijn daar al kopen? (veel te veel!)
• etc, etc.