De afsluiting van een periode

"Red, white and blue" door Jesper

Julia is toch echt geen dreumes meer, maar een heuse peuter. Compleet met peuterpuberteit! Ze kan goed kwaad worden als iets niet naar haar zin gaat en begint dan bijvoorbeeld te gooien of te slaan. En als mevrouw geen zin heeft om haar tanden te laten poetsen, nou vergeet het dan maar.

Op dit soort kleine incidenten na is het een heerlijk kind. Altijd vrolijk (nou ja bijna dan), ze kan heerlijk in haar eentje spelen en komt dan soms even naar me toe om een knuffel te halen en ze is gek op de Bumba-boekjes. Als ze wil dat ik voorlees pakt ze ook gerust de hele stapel uit de kast! Televisie kijken doet ze ook graag. Grote favorieten zijn de "Buppies" (Bubble Guppies) en "Zoemie"(Umizoomi), beide series van Nick jr. En, ze is levensgevaarlijk: Klimt overal op en over, rent over de bank en laat zich dan opeens vallen, bouwt een berg van kussens om in te duiken, etc. Van wie zou ze het hebben???

Chindsgireis 2012

Vertrekken in de mist

Nadat de sportdag al tot twee keer toe is afgelast/uitgesteld vanwege het bar slechte weer, kon het schoolreisje vandaag gelukkig wel door gaan. Om 8.15 werd Jesper door Martijn op het station afgeleverd. Hij was helemaal opgewonden en er kon zelfs geen gedag meer af. Martijn heeft nog wel een hele serie foto's geschoten van de juf met dat zootje ongeregeld en toen kwam de trein. Van station Schofflisdorf/Oberweningen ging het vervolgens met twee treinen naar een voor ons onbekende bestemming. Ja, dat stond niet in de brief, wij hebben nergens naar gevraagd en Jesper wist niet meer dan die twee treinen en dat hij in allebei ongeveer een half uur zou zitten.

Het regent, het regent,

Ik ben weer gruwelijk laat met het schrijven van deze post. Al is de titel nog wel actueel; wat een weer hebben we de afgelopen week gehad zeg, de lente was ver te zoeken. Elke minuut dat het maar een beetje droog was, nam ik Julia in haar gloednieuwe regenlaarsjes mee naar buiten. Al begreep ik dat het in Nederland niet veel beter is en dat is natuurlijk fijn om te weten als je net als wij over 5 weken terug migreert!

Op zoek dus naar een binnen activiteit en gelukkig zijn er wel wat opties op ongeveer een half uur rijden. Zo waren we al eens in Trampolino, een indoor playground in Dietikon, maar Julia was daar eigenlijk nog wat te klein voor. Ook Kindercity in Volketswil lijkt ons heel leuk, dat is een soort Science Centre, maar daar moet je toch wat meer tijd voor uittrekken en aangezien wij vandaag lekker langzaam op gang waren gekomen ... Dus het werd .... (drum roll) ... het Kindermuseum in Baden! Onderweg ernaar toe kregen we nog een hoosbui over ons heen - gelukkig is de auto waterdicht- en we waren blij dat we vlakbij de ingang (en nog gratis ook) konden parkeren.

Ik hoef niets voor Moederdag!

Ik doe mijn best!

Echt niet! Ik wil niet zeggen dat ik het alleen maar geldklopperij vind - al zijn de bloemen dit weekend wel schreeuwend duur - maar ik ben gewoon niet gehecht aan één vaste dag per jaar waarop mijn kinderen hun waardering voor mij moeten laten zien.

Dat kan elke dag. Zou leuk zijn. Maar over het algemeen wordt er meer tegen me geschreeuwd. Hoe oud is Jesper ook weer? Bijna 7 toch? Het lijkt soms wel of hij al in de puberteit zit...

Maar ik dwaal af. Natuurlijk vind ik alle zelf geknutselde tekeningen en andere, eh ... 'dingen' die op school onder de bezielende leiding van de leraar worden gemaakt, echt wel leuk. En ik heb ze ook allemaal bewaard in een map of doos.

Zeldzaam

Nadat Jesper eind februari heel dapper bij de buren bloed had laten prikken, heb ik voor we naar Nederland vertrokken eindelijk een afspraak gemaakt om de uitslag te krijgen. (Zo flauw: dat had de huisarts ook wel over de schutting kunnen vertellen. Maar ja, dan kan hij geen consult tarief rekenen natuurlijk.)

Vandaag, 3 mei, kon ik terecht. Het had eerder gekund, maar ik weiger om voor een simpel ja en/of nee een half uur of langer in de wachtkamer te zitten en wilde dus persé een afspraak aan het begin van het spreekuur. (Ja, het begrip wachtkamer wordt in elk land letterlijk opgevat.)

Maar, hier is waar ik voor kwam: De uitslag van Jesper's allergietest.

Hop, hop, hop ...

Paardje in galop! Verkeerde feestdag!

Zouden ze daar bij kunnen?

De afgelopen maanden hebben we al zo vaak de avonturen van EB (Easter Bunny) bekeken, dat die DVD, nu het dan eindelijk pasen is, in de kast is gebleven. Jammer voor onze Nederlandse gasten, want Harry was er vorig jaar niet bij in de bioscoop. Julia was toen nog te klein. (Al was ze er wel bij; in haar kinderwagen op een rolstoelplaats, terwijl wij 10 rijen hoger zaten. Wees niet bang, het was een klein zaaltje en we konden haar beentjes zien bewegen!) Julia heeft de schade ondertussen ingehaald en vraagt zelfs om "EB."

Sneak Peak

Ofwel: stiekem van te voren kijken! Bij Jesper op school is het Projekt Woche en het project is ... (drum roll):

Het trappenhuis verven!

Toen ik het hoorde kreeg ik al beelden in mijn hoofd van allemaal ukkies die met grote verfrollers vol latex de muren èn elkaar te lijf gaan. Uiteraard werd er hulp van de ouders gevraagd; meehelpen op de dag zelf of materialen verzorgen. Nu zit er een meisje bij Jesper in de klas waarvan de ouders een schilderbedrijf hebben, dus die hebben een groot deel bijgedragen. Gelukkig maar voor mij, want ik kan natuurlijk onmogelijk met Julia op sleeptouw aankomen.

Verzoek van de juffrouw was of de kinderen zoveel mogelijk lichaam-bedekkende oude kleding konden dragen, inclusief oude schoenen, want er kan wel eens verf op komen. Het is duidelijk dat ze zelf niet van dat kleine gespuis heeft rondlopen, anders had ze geweten dat kinderen geen oude kleding hebben, hooguit te kleine.

Schloss Lenzburg

Voetpad naar het slot vanaf de parkeerplaats

Op het blog Moms & Tots Out and About vonden we een leuk uitstapje niet te ver van huis. Op circa 30 minuten rijden van Zürich (even lang voor ons omdat wij zo ver van de snelweg wonen) ligt in Lenzburg in het kanton Aargau Schloss Lenzburg.

Het is een van de oudste en belangrijkste kastelen in Zwitserland. Zoals je op de foto kunt zien is het kasteel goed bewaard gebleven;  Het oudste deel stamt uit de 12e eeuw, maar het merendeel dat je op de foto ziet is later bijgebouwd. In en rond het slot is veel te zien en te doen, ook voor kinderen! Het slot heeft ook een permanente bewoner... Draak Fauchi! Jesper vond hem wel interessant, Julia daarentegen snapte er niets van en vond deze draak, in vergelijking met haar knuffeldraakje waar ze altijd mee slaapt, maar eng.

Katzensee

Zandbak @ Badi Katzensee

We waren helemaal vergeten dat afgelopen nacht de zomertijd in zou gaan. Daarbij kwam dat zowel Jesper als Julia eindelijk eens konden uitslapen, Julia wel tot de kerkklokken gingen luiden en Jesper zelfs nog langer (dankzij het hockey gisteravond), en je begrijpt dat wij lekker laat uit bed waren. Veel te laat om ver weg van het mooie weer te genieten, dus we zochten het iets dichter bij huis. Eerst vond Martijn een speeltuin aan Lake Zürich -Spielplatz Zürichhorn. De speeltuin zag er leuk uit, met zomers ook een soort 'splash pad', maar toen ik verder las, zag ik dat de naast gelegen Chinese tuin precies vandaag de seizoensopening had, compleet met Jazz matinee en gratis toegang. Omdat wij verwachten dat dat wel veel publiek zal trekken, bewaren we die speeltuin wel voor een andere keer. Maar het is zeker het onthouden waard.

Play-offs

door Martijn

foto 'geleend' van de website van ZSC

Ik heb natuurlijk al vaker geblogd over (ijs)hockey, en ik wil absoluut niet in herhaling vallen, maar nu zitten de ZSC Lions (Zürich) in de play-offs. Jesper kreeg en krijgt steeds meer interesse in het spel en gelukkig voor hem was de vierde wedstrijd, tegen Zug, in het weekend. De kaartjes op de familietribune zijn ook helemaal niet duur, dus onze hockey-fan (die zelf niet eens kan schaatsen) mocht weer mee.

De wedstrijd was uitverkocht (dik 11.000 man) en bij binnenkomst werd aan iedereen sterretjes uitgereikt. Ik heb in de fan shop maar een aansteker gekocht, want het zal je toch gebeuren dat je in dit rokersparadijs er net even geen kunt lenen! (Iemand interesse in een echte ZSC aansteker?) Het resultaat was wel heel bijzonder:

De uitslag van de wedstrijd: 5-1 voor de Lions en ze zitten in de finale! Een korte samenvatting vind je hier.

NB. Jesper, in Maple Leaf t-shirt, was echt vol in beeld bij de 3-0 score tijdens de samenvatting op SF 2, helaas is dit er in de online samenvatting uitgeknipt.

Fietsen

Eindelijk, EINDELIJK, hebben we Jesper weer op de fiets gekregen. Nadat hij twee zomers geleden zelfstandig de straat door scheurde (op een beetje hulp met opstappen en de afzet na), durfde hij vorig jaar opeens niet meer. Helpen, omkopen, dreigen; niets hielp. Hij had zichzelf voorgenomen dat hij het niet kon en dus doet Jesper het gewoon niet. Nu hadden wij vorig jaar ook wel iets anders aan ons hoofd met de verhuizing, dus hebben we het zo gelaten.

Nu het hier sinds een week of twee heerlijk weer is, hebben we hem, met een gloednieuwe snelle step in het vooruitzicht, eindelijk op de fiets gekregen. En het ging al snel goed. Logisch, want fietsen verleer je niet toch? Zijn Canadese helm werd wel een beetje aan de krappe kant en dus togen we vanmorgen naar de Sport XX (hoort bij de Migro) in Bachenbülach. Gelukkig voor Jesper hadden ze een mooie helderblauwe helm in zijn maat - al zag mama een wel erg stoere Paul Frank helm, maar die vond Jesper helaas niet leuk.

Julia had ook iets uitgezocht in het wit met roze. Maar hoe zet je zo'n ding op?
(Wees niet bang, een chiropractor is niet nodig na het bekijken van dit filmpje; het staat echt rechtop!)



Achterstevoren. Natuurlijk! En die kerstverlichting is helemaal geweldig! Daar is Jesper wel jaloers op.

In de wolken

Flughafen Zurich - Observation Deck playground

Op Schiphol kun je het observatie platform gewoon oplopen. Zo niet in Zürich. Nadat we in de rij hadden gestaan om een entreekaartje te mogen kopen (!), moesten we een heuse security check doorstaan! Jas uit, schoenen uit, alles in een bakje op de band en door het poortje lopen. "Piep, piep, piep. Mevrouw kunt u even met mij meekomen?" Word ik gewoon in een hokje gefouilleerd! Vervolgens wordt er een heel relaas over mij uitgestort in het Zwitsers, waaruit ik kan opmaken dat ik mijn slavenarmband voortaan beter af doe als ik op reis ga, want die zorgt ervoor dat het alarm afgaat. Nou, ten eerste krijg ik die haast niet af en ten tweede heb ik nog nooit problemen gehad bij de 'echte' controles, dus... Eigenlijk is het best begrijpelijk dat ze zo streng controleren, want het Observation Deck ligt bovenop pier B. Je komt dus heel dicht bij de vliegtuigen en kunt de piloten in de ogen kijken.

Oz Bowling

Het is twee jaar geleden dat wij hebben gebowld. De laatste keer was in maart 2010 samen met de O'Connors, toen ik in verwachting was van Julia. De keer daarvoor kan ik me niet eens herinneren. Jesper heeft later in Canada nog wel eens een bowlingfeestje gehad, al was dat wat hem betreft absoluut geen succes. Het duurde toen een half uur voor we hem de baan op kregen. Op de Wii, die wij (Martijn en ik) van Sinterklaas hebben gekregen, gaat het super. Martijn's topscore is 230 geloof ik en die van mij rond de 200. Maar ja, dat is natuurlijk niet te vergelijken met het echte werk. Was het maar waar, dan was ik direct prof geworden!

Maar vandaag, aan het eind van de middag, is het er dan toch van gekomen. We hebben de stoute bowlingschoenen aangetrokken, Julia mocht haar gympen aanhouden, en deden een poging. Oz Bowling in Dielsdorf is een mooie baan; lekker ruim en de kindervangrail kan per speler omhoog of naar beneden, heel handig! Al hadden wij de bumpers achteraf ook best willen gebruiken! Ik had nog een extra handicap: Nadat Julia ons al heel wat keren had zien bowlen op de Wii, wilde ze nu zelf aan de slag. "Bal, bal, bal," klonk het de hele tijd, dus hebben we haar maar snel uitgelegd welke ballen ze mocht oppakken. 6 kilo ging best, ze was echt niet te houden. En dus vormden wij, net als in 2010, een team. Dat de bal in de goot belandde maakte voor haar niets uit. Als wij niet aan de beurt waren, rende ze het hele etablissement rond. Gelukkig was het niet al te druk!

Chloote

door Martijn

Zondag is Jesper voor de 2e keer naar de Kloten Flyers geweest. Zowaar was er voor de 2e keer in korte tijd een middag wedstrijd. Vorige keer verloren de Flyers voor een uitverkocht huis de derby tegen ZSC Lions, vandaag stond er een makkie op het programma tegen de Lakers in Rapperswil-Jona. Op zaterdagavond was de omgekeerde wedstrijd nog in 0-5 geëindigd dus we verwachtten veel goals.

Jesper had het weer erg naar zijn zin, houdt alles goed in de gaten maar de Zamboni blijft nog altijd een grote favoriet. In een van de pauzes zijn we dan ook naar de boarding gelopen zodat Jesper veel foto's ervan kon maken. Verder hebben we inkopen gedaan en heeft Jesper een Kloten t-shirt gekregen. Gelukkig is de teamnaam fonetisch geschreven....

O ja, een samenvatting van de wedstrijd is online te vinden hier en de "winter set" op flickr is ook weer bijgewerkt.

Sportferien

Twee weken vakantie hebben ze hier. HELP! Wat moet je al die tijd doen? Sportvakantie heet het en veel families gaan dan ook een weekje skiën. Een vriendinnetje van Jesper ging op schaatsles (4 dagen, van 9-10 uur) op de ijsbaan van Bülach. Dat leek me ook wel leuk, maar ik zag mezelf dat niet doen met een onwillige Jesper. Gelukkig kon Martijn ook een paar dagen vrij nemen, zodat het niet allemaal op mij neerkwam. Samen zijn ze een dagje naar Alpamare geweest, een soort zwem/glijbanen paradijs een klein uurtje hier vandaan. Julia en ik gingen niet mee, want behalve de glijbanen is daar verder niets te doen en uiteraard is Julia nog veel te klein. (Gelukkig voor mij, want ik ben er ook geen liefhebber van.)

Er is ook weer sneeuw gevallen. Een flink pak dit keer en ook goede sneeuw om mee te spelen. En dus staat er nu een flinke sneeuwpop in onze achtertuin. Ik heb er maar snel een foto van gemaakt, want morgen gaat het geloof ik al weer dooien. Maar is het geen beauty? De rest van de vakantie is er veel tv gekeken en als Julia 's middags in bed lag hebben we samen geknutseld. Jesper is een echt knutselkind. Hij kijkt graag naar Mr. Maker op CBeebies en wil dan het liefst direct alles namaken. Hij heeft helaas ook allerlei onuitvoerbare (eigen) ideeën. Ik vind het ook wel leuk om te knippen en plakken enzo, maar soms gaat het zelfs mij te ver. Dit keer hebben we, gedeeltelijk samen met de buurkinderen, een schatkist gemaakt. Natuurlijk compleet met schatkaart en ik ben ook al ettelijke keren de achtertuin door gelopen op zoek naar de schat (toen er geen sneeuw meer lag.)

Eindelijk sneeuw!

Even leek het erop dat het hier nooit zou gebeuren, maar na wat natte sneeuw die direct weer 'als sneeuw voor de zon' verdween, hebben we nu eindelijk een lekkere laag poedersneeuw liggen! Hooguit een centimeter of 5, maar goed genoeg voor de kinderen om in te spelen. Nu zien we dus ook uit alle hoeken en gaten van Oberweningen kinderen gewapend met slee naar de helling tussen de Chileweg en Chlupfwiesstrasse (onze straat) komen.

Vrijdag na de lunch wilde Jesper er voor het eerst heen en gelukkig waren er wat klasgenootjes met hun moeders aanwezig - Julia lag net in bed en de babyfoon redt het niet tot daar, dus nadat ik de eerste twee runs had bekeken, moest ik snel weer terug. Na een uurtje kwam Jesper enigszins verkleumd terug, maar hij had het naar zijn zin gehad! Zaterdag na de lunch zijn we met het hele gezin gegaan en vreemd genoeg was het toen uitgestorven! Even later kwamen nog wel Anouk en Lisa (met een vriendinnetje) sleeën. Ook Julia is een paar keer, samen met Martijn op de oude slee, de helling af geweest; ze vindt het geweldig en werd zelfs boos als Martijn een keer zonder haar, snel dus, vertrok. Maar het werd toch duidelijk tijd voor haar middagslaapje, dus na een half uurtje heb ik Martijn en Jesper achter gelaten.

De rest van het weekend hebben de kinderen nog regelmatig buiten gespeeld. Het was ook heerlijk zonnig, ik zou bijna zeggen Canadees weer. Een verademing na al die grauwe maanden hier in het Wehntal! Julia vind de sneeuw geweldig. Als we nu een stukje gaan wandelen kom ik niet ver. Elke meter bukt ze zich om een vlokje op te rapen en dan vervolgens "Ee, teej" weer weg te gooien. En als ze het niet weggooit, eet ze het op. Gelukkig is het verse sneeuw!

Sleetje rijden in Sattel

15 januari: Jesper op de Mostelberg met zicht op de Aegerisee

Zondag 15 januari had Martijn zin in schlitteln (sleeën), maar omdat hier geen sneeuw lag, moest hij het een uurtje zuidelijker zoeken: in Sattel. Collega S. woont daar en die had al eens verteld dat we dat zeker moesten komen doen. Nu hebben we het ook niet over een kinderachtig heuveltje; vanuit het dalstation in Sattel (800 m.) moet je met de Drehgondelbahn Stuckli Rondo -de eerste draaiende gondelbaan ter wereld- naar de Mostelberg (1191 m.). Vandaar slee je 3,5 kilometer terug naar het beginpunt. Jesper zag dat ook wel zitten, dus vertrokken ze met zijn tweeën. Het was heerlijk weer, koud maar zonnig en ze zijn dan ook een paar keer de heuvel op en af gegaan. Elke keer iets sneller! Het was bijzonder om te zien dat het merendeel van de mensen een ouderwetse houten slee gebruikt. Zo ook Martijn en Jesper. Ja, die slee is ondertussen zeker 35 jaar oud, maar hij doet het nog prima! Hij laat alleen wat roestsporen achter!

Onverwacht pakjesavond

Gaat 'ie mee in de zak, of niet?

Pakjesavond op een maandag is niet zo handig, vonden we. De kinderen moeten op tijd naar bed, Martijn zit midden in de maandafsluiting en kan dan zeker niet vroeger thuis zijn en dinsdags heeft Jesper de hele dag school en kan dus niet met zijn nieuwe spullen spelen. Dan maar plan B: Pakjesavond vindt vervroegd plaats en wel op zaterdagavond.

We hebben Jesper niets verteld, want anders staat hij de hele dag naar buiten te gluren en wordt elke poging om stiekem een zak cadeaus neer te zetten en te strooien om zeep geholpen. (Da's dus nog een voordeel van plan B.)

"Hoor de wind waait door de bomen" was heel toepasselijk deze avond. Wat een storm zeg! Zelfs de deuren (die niet op slot waren gedaan voor Piet) waaiden open! Na een snelle maaltijd dook Jesper voor de TV om  geconcentreerd naar het Sinterklaasjournaal te kijken en verdween Martijn 'naar de WC'.

Gekke Hollanders!

Zo, poging twee. Blijkbaar had Jesper dit bericht per ongeluk gepubliceerd terwijl er niet meer stond dan een titel. En sommigen houden hun leeslijst erg goed bij!!! (Ik vind het echt super dat je ons blog zo trouw leest Claudia!) Maar dan nu wel de volledige tekst.

***

Pietenband bij de pont in Meilen

Sta je als brave, zondagsrust-erende Zwitser netjes in de rij op de pont te wachten die je van Meilen naar Horgen brengt, krijg je ongevraagd onverstaanbare hoempapa-muziek te horen. "Gekke Hollanders," dat moeten die Zwitsers toch wel minstens hebben gedacht toen ze ons met een paar honderd op de kade zagen staan. De kinderen veelal met een Pietenmuts op en vlaggetje in de hand en vergezeld door een heuse Pietenband. En met die pont kwam Sinterklaas even later dus echt aan! Al pepernoten strooiend kwamen de Pieten aan land en de Sint liep er rustig achteraan. In een luidruchtige en kleurrijke stoet liepen we vervolgens naar Gasthof Zum Löwe, even verderop.

Kerzenziehen

Gezellig wandelen door de nevel...

Leuke foto he! Veel meer kan ik er ook niet van maken; hij is in ieder geval waarheidsgetrouw!

Gisteren is er een touw gespannen om de boomgaard naast ons huis - nou ja naast, er zit een perceel tussen. Van die halfgare afrasteringen die je hier om elke wei ziet. Klinkt dit heel erg 'city girl'? En toen ik 's avonds van school kwam (best koud op de fiets, brrr!) dacht ik al wat koeienbellen te horen. Dus hees ik Julia vanmorgen in haar jas en op haar fietsje onder het mom van "Kom, we gaan even bij de koetjes kijken." Geen koe te zien dus, en dat lag niet aan de nevel*. Wat was het depressief weer zeg, het hele dal lag weer verstopt onder een dikke, vochtige deken. Waar dat geluid dan vandaan kwam? Kan zomaar ergens links of rechts op een helling zijn, het geluid van die bellen draagt ver. Goed, dan maar een gezonde wandeling zonder koeien!