We geven het op

Opgeven, afhaken, afvallen, afzeggen, capituleren, eraan geven, eruit stappen, ophouden, overgeven,
staken, stoppen, zich gewonnen geven, het voor gezien houden. 

En er zijn nog veel meer synoniemen. Echter geen ervan geeft ons gevoel goed weer. In het Engels zou je ook kunnen zeggen:

"We're cutting our losses," wat zoveel betekent als "je verlies pakken". En dat is wat wij nu doen.

Over anderhalve maand, aan het eind van het schooljaar, pakken we onze biezen en verlaten Zwitserland. Voorgoed. Het Zwitserleven-gevoel is ver te zoeken (zie ook mijn eerdere post) en wat ons betreft is de beste optie terug naar Nederland te verhuizen.

Ik hoef niets voor Moederdag!

Ik doe mijn best!

Echt niet! Ik wil niet zeggen dat ik het alleen maar geldklopperij vind - al zijn de bloemen dit weekend wel schreeuwend duur - maar ik ben gewoon niet gehecht aan één vaste dag per jaar waarop mijn kinderen hun waardering voor mij moeten laten zien.

Dat kan elke dag. Zou leuk zijn. Maar over het algemeen wordt er meer tegen me geschreeuwd. Hoe oud is Jesper ook weer? Bijna 7 toch? Het lijkt soms wel of hij al in de puberteit zit...

Maar ik dwaal af. Natuurlijk vind ik alle zelf geknutselde tekeningen en andere, eh ... 'dingen' die op school onder de bezielende leiding van de leraar worden gemaakt, echt wel leuk. En ik heb ze ook allemaal bewaard in een map of doos.

Flashmob in Antwerpen

Ik vind flashmobs super en kan er naar blijven kijken. Er straalt zoveel energie en plezier vanaf! In september 2009 plaatste ik deze al op ons Canadese blog. Vandaag kreeg ik, via een FB post van een Nederlandse kennis in Canada, deze onder ogen en ik moet zeggen: Al doen er minder mensen aan mee en ziet het er minder strak uit, deze flashmob is veel leuker.

Opgenomen in het centraal station van Antwerpen ter gelegenheid van het programma "Op zoek naar Maria" danst een hele groep op de muziek van 'Do, Re, Mi'. Jeugdsentiment, ja ik weet het, dat maakt het waarschijnlijk zo leuk. En dan de gezichten van al die nietsvermoedende voorbijgangers/reizigers...

Ik hoop dat jullie er net zo van genieten als ik!

Doe, a deer a female deer

Ray, a drop of golden sun

Me, a name I call myself

Far, a long long way to run

Zeldzaam

Nadat Jesper eind februari heel dapper bij de buren bloed had laten prikken, heb ik voor we naar Nederland vertrokken eindelijk een afspraak gemaakt om de uitslag te krijgen. (Zo flauw: dat had de huisarts ook wel over de schutting kunnen vertellen. Maar ja, dan kan hij geen consult tarief rekenen natuurlijk.)

Vandaag, 3 mei, kon ik terecht. Het had eerder gekund, maar ik weiger om voor een simpel ja en/of nee een half uur of langer in de wachtkamer te zitten en wilde dus persé een afspraak aan het begin van het spreekuur. (Ja, het begrip wachtkamer wordt in elk land letterlijk opgevat.)

Maar, hier is waar ik voor kwam: De uitslag van Jesper's allergietest.

Zwitserse ziekte

De vlag uit onze tuin; verscheurd door de wind.
Illustratief voor mijn gevoel, want ik voel me alsof ik alle
kanten wordt opgetrokken.

Op de homepage van dit blog schreef ik dat ik over zowel leuke als minder leuke ervaringen zou schrijven. Tot nu toe zijn de posts over het algemeen positief, met misschien een kleine sneer naar het dorpsleven, maar zo'n internationale verhuizing doe je echt niet zomaar en natuurlijk loop je tegen problemen aan. Problemen die je had voorzien en problemen die je niet had verwacht en waar je al helemaal niet op zit te wachten!

Deze post zit al heel lang in mijn hoofd en uiteindelijk heb ik alles opgeschreven, maar publiceren vond ik ... ja eng denk ik, want dan wordt het zo echt. En ik vind het ook zwak van mezelf, want kom op zeg, er zijn veel ergere dingen in de wereld - en we hebben het afgelopen jaar toch genoeg in onze directe omgeving gezien.

En na een beetje googelen, want je wilt toch weten of je echt gek zit te worden en zo ja wat er tegen te doen is, vond ik onder andere onderstaand artikel op de site van Radio Nederland Omroep:

HEIMWEE ...

Cross-Border Shopping

Limmat in Zürich

Zo'n Zwitserse bankrekening is steeds interessanter; zeker nu de Euro nogal onstabiel is, blijft de Zwitserse Frank een erg veilige munt. Leuk voor je spaargeld, maar de dagelijkse boodschappen blijven toch schandalig duur hier. Reden voor ons (en met ons vele anderen) om regelmatig de grens over te gaan naar Duitsland.

Cross-border shopping: Een term waar we in Canada voor het eerst mee in aanraking kwamen. Veel kennissen van ons reden regelmatig naar de US, en stonden dan vaak uren te wachten bij de grens in Niagara, om 'aan de overkant' spotgoedkoop kleding in te slaan. Zelf hebben wij het nooit gedaan, want het vooruitzicht om urenlang aan de willekeur van de US douane overgeleverd te zijn, is niet echt aantrekkelijk.

Zwitserse grondigheid

Een van de dingen waar Zwitserland om bekend staat is dat de treinen altijd op tijd rijden - maar dat komt natuurlijk door al die mooie (en gruwelijk dure) horloges die ze hier maken. Zelf heb ik ondertussen ondervonden dat Swiss Post kwalitatief ook erg goed is. Niet dat de postbode hier elke dag stipt om 10 uur mijn post brengt, maar grondig zijn ze wel.

Zo kreeg ik in december al eens een kerstkaart volledig in plastic verpakt; op de opgeplakte mededeling stond dat de envelop beschadigd bij het sorteercentrum was binnengekomen en of we alstublieft hun excuses wilden aanvaren. Vorige week belde mevrouw Swiss Post aan. Ze had een brief voor mevrouw Bekker op dit adres, en of ik dat was... Op onze brievenbus staat namelijk "Familie Diependaal". In het afgelopen half jaar heb ik niet één poststuk gekregen dat niet voor een van ons was bestemd. En, de post is niet duur! Zeker vergeleken met de woekerprijzen die ze in Canada rekenen.

2011 in review

2011 was een hectisch jaar vol veranderingen. Voor  mij persoonlijk erg emotioneel en ik ben blij dat het achter ons ligt!

Het begon eigenlijk eind 2010 toen we hoorden dat we Canada zouden moeten verlaten en in Zwitserland gingen wonen. Onze makelaar was van mening dat we ons huis al in maart moesten listen en dus moesten snel alle voorbereidingen daarvoor worden getroffen. Dat hield in heel veel opruimen en alvast in dozen opslaan, het halve huis laten verven, uitgebreid schoonmaken en dat allemaal in die paar uurtjes dat Julia overdag sliep en Jesper op school zat. Zeer vermoeiend, maar het resultaat was ernaar en we verkochten ons huis op de eerste dag.

Ondertussen moesten we op zoek naar een nieuw huis in Zwitserland en dat was een hele opgave, want de vraag hoeveel kun je besteden en waar wil je wonen (en maak daar een goede inschatting van, want je kent het land, de cultuur, de kosten van levensonderhoud en de omgeving niet) werd bemoeilijkt door het zeer beperkte aanbod. In april heeft Martijn binnen een week ongeveer 10 huizen bezocht in even zoveel dorpen/stadjes, en er een uitgezocht dat aan de meeste criteria voldeed. Eind mei begon hij met zijn nieuwe job (een maand eerder dan ons eerst was verteld; Dag vakantie!) en deed ik alle voorbereidingen voor de verhuizing aan de andere kant van de oceaan.

De laatste week van juni was het gezin weer compleet en we hielden ons laatste Farewell Party. We namen afscheid van alle mensen die wij de jaren ervoor hadden leren kennen en natuurlijk van school, day care en als laatste ons vertrouwde huis. Op 30 juni, Jesper's laatste schooldag, stapten we in het vliegtuig en lieten Canada achter ons. Onderweg 'vierden' we Julia's eerste verjaardag... Onze Canada Day baby heeft direct haar eerste feestdag moeten missen.

Een weekje nog was het gezin samen in een leeg huis in Oberweningen, bezocht Jesper alvast een keer zijn toekomstige school en toen gingen we naar Nederland. Drie weken zaten de kinderen en ik gezellig bij familie en vooral de oma's en opa genoten daar ontzettend van. Nadat onze meubels in Zwitserland waren aangekomen kwam Martijn ons ophalen om aan ons 'Zwitserleven' te beginnen. En dat was, en is nog steeds, heel erg wennen. Voelde ik me in Canada bijna direct thuis, dat gevoel heb ik hier na bijna 6 maanden nog niet. Wat mij betreft kan 2012 alleen maar beter worden. Hoop ik.

Ik wil jullie allemaal in ieder geval een gelukkig en vooral gezond 2012 toewensen! Maak er wat moois van!

Nostalgie

Twix anno 1990

Omdat we rond de feestdagen allemaal nostalgisch worden: Terug kijken op wat was, appreciëren wat je hebt en vooruit kijken naar de toekomst.

Als je nog weet dat Twix eerst Raider heette, je met moeders lepel groot bent geworden, je fietste zonder helm, je een draai om je oren kreeg als je stout was geweest, televisie nog bestond uit Nederland 1 en 2, je cassettebandjes met potloden vooruit hebt gespoeld, zondags de winkels dicht waren, je niet gevraagd werd tijdens het bellen "waar ben je?" aangezien je geen mobieltje had en dus gewoon thuis was, je de hele dag op straat speelde en tegen donker thuis moest zijn (als de lantarenpalen aan gingen), de disco open was van 21 uur tot 2 uur, je in een auto hebt gezeten zonder gordels achterin en zonder airbags, je een 45 of 33 toerenplaat op je platenspeler legde, je het verschil tussen VHS, Video2000 en Betamax kende, je een heel gesneden brood ging kopen voor fl 1,50, je in de buurt van het telefoontoestel moest blijven omdat de hoorn er nog aan vast hing met een snoer (dat geregeld in de klit zat), de inlichtingendienst 008 was, Commodore 64, V2000 en Atari je wat zegt, je nog een filmrolletje in je fototoestel moest doen en je fototoestel moest doordraaien na het maken van een foto, een bromfiets nog met trappers was, je met een walkman rondliep, ... en je het ondanks dit alles, toch hebt overleefd!