Wennen

Ondertussen wonen we alweer bijna een week in Zwitserland, maar van echt wennen is in zo'n leeg huis natuurlijk geen sprake. Natuurlijk maken we ons soort van vertrouwd met alles, zoals de:

• kleine wasmachine! - ik heb in die ene week al 6 wassen gedraaid;
• full size (Europese) oven - ik hoop dat mijn braadslee past en
• andere geluiden - doorgaande weg dichtbij, vliegtuigen over ons hoofd, het brommertje van de postbode èn kerkklokken die je om 6 uur 's ochtends wakker klingelen!

Alte Schulhaus: de kleuterschool van Oberweningen

Jesper ontdekt zich suf: hij rent van zijn vide naar de trampoline, naar het basketbalveldje, de zandbak en weer terug. Hij heeft ondertussen een slakkenverzameling aangelegd (buiten, in een emmertje), valt regelmatig de buren lastig en heeft de ijsvriezer ontdekt in de dorpswinkel. Maar nog belangrijker: hij heeft kennis gemaakt met de tweeling van de overkant (en heeft daar al een paar keer mee gespeeld) en is een ochtendje wezen wennen op de kleuterschool!

De kleuterschool ja, dus niet de eerste klas zoals we eerst van plan waren.Vanwege zijn leeftijd* zou hij automatisch in het equivalent van groep 2 worden geplaatst, maar als wij er op staan, kan hij bij wijze van uitzondering naar groep 3. Aangezien Jesper zelf naar groep 2 wil omdat hij "nog heel veel woordjes moet leren en nog niet weet hoe je popcorn schrijft", gebruiken we het komende jaar dan maar om de taal onder de knie te krijgen zodat hij volgend jaar een goede start heeft in groep 3.

Hoera!

We zijn in Zwitserland! Na een wat dramatische start - ik heb zowat de hele weg van het hotel naar het vliegveld zitten huilen - is de vlucht van Toronto naar Zürich goed verlopen. Zowel Jesper als Julia sliepen nog voor de maaltijd werd opgeruimd en zijn dat blijven doen tot de bemanning de cabineverlichting 's ochtends weer aandeed. We hebben ze dus maar even moeten entertainen en zijn zelf ook aan onze rust toegekomen (geen slaap helaas, daarvoor is zo'n stoel toch niet comfortabel genoeg).

Ons ontbijt bestond uit een muffin. Aangezien Juliaatje nu toch echt 1 jaar was geworden (zowel volgens Canadese als Nederlandse/Zwitserse tijd) had het leuk geweest als we daar een kaarsje op hadden kunnen zetten. Maar ja, open vuur en vliegtuigen gaat nog steeds niet samen, dus helaas. Ze heeft er wel lekker van gegeten trouwens en dat was goed te zien aan haar stoeltje!

... en wegwezen!

Jesper 's ochtends vroeg in de lege container

Het zit erop: Alle spullen zijn ingepakt, de dozen genummerd en in de container geladen. Woensdagochtend al voor 8 uur kwam de container aan en na een dag hard werken (voor Canadese begrippen dan) ging onze inboedel om 16.45 uur op weg naar Brampton. Daar gaat hij op de trein naar Montreal, vervolgens met de Maersk Penang naar Rotterdam, over de Rijn naar Zwitserland en dan nog een klein stukje trucken naar ons nieuwe huis waar alles hopelijk eind juli in goede staat aankomt. (We zijn niet zo heel erg ondersteboven van de inpaktechnieken van dit verhuisbedrijf, dus we zien wel waar het schip strandt, haha!)

Onverwacht werden we bij de familie De Paz uitgenodigd voor het avondeten: Gezellig, gemakkelijk en leuk voor Jesper, want zo kon hij nog wat extra tijd met zijn vriendinnen doorbrengen. Ondertussen waren de nieuwe bewoners gearriveerd* en al snel werd er bij hen aangebeld door wat vriendjes van Jesper (en Jesper zelf ook). Het is te hopen dat ze zich niet al te vaak vergissen en onthouden dat Jesper daar niet meer woont.

Omdat we de overdracht van ons huis, op verzoek van de kopers, één dag hebben vervroegd slapen we nog een dag in het hotel. Vanochtend was het Jesper's allerlaatste schooldag op PJP. Dit keer was het afscheid van zijn vriendjes dus echt definitief. Jesper begint toch ook wel een beetje nerveus te worden denk ik, want hij wordt steeds meer baldadig. Nog even de tijd doden en dan vliegen we straks om 21.05 met Air Canada naar Zürich.

* De overdracht gaat hier anders dan in Nederland. Maandagochtend hadden we al een set sleutels bij onze advocaat achtergelaten. Zij geeft ze door aan de advocaat van de kopers, die ze weer aan hen overhandigt en de resterende sleutels hebben we in huis neer gelegd. Even een belletje dat we klaar waren en dat ze in het huis konden en dat was het.

Inpakken ...

We hebben 3 huizen en toch heb ik even geen thuis ...

Ik schrijf dit vanachter het bureau in ons tijdelijk onderkomen in Staybridge Suites in Oakville. Gisterochtend, na het bezoek aan de advocaat waar we alle verkooppapieren moesten tekenen en één set sleutels inleveren, kwamen de verhuizers. Vijf man sterk en wat was het een bizar gezelschap!

De voorman: Een grote, stevige man van middelbare leeftijd, baard en petje op. De andere twee leden van (vermoedelijk) zijn vaste team waren jonge knullen: Een Canadees (?) en een nogal schuchter Mexicaan-achtig type. Als laatste nog de twee free-wheelers: Vriendelijke overgrootvader van middelbare leeftijd met rottende tanden, bierbuik en een ongetemde krullenbos en nummer twee schat ik iets jonger in (met een dochter van 22) tenger, bijna uitgemergeld, figuur met een grijs sikje in een vlechtje gedraaid.

Farewell party #4 en #5

The ladies from Falkland Crescent

Het was een druk weekend dat vrijdag begon met een girls night out: Onder het genot van wings en bier/wijn werd er door Alanna, Tracy, Kristine, Tina, Sue en Onoma getoost op mijn verhuizing naar Zwitserland. Het was gezellig, dit hadden we veel eerder en vaker moeten doen!

En we blijven gedag zeggen; wat een drama! Na Jesper's feestje vorige week is het nu de beurt aan de volwassenen. Alle buren en vrienden waren uitgenodigd voor een hapje en een drankje. De bedoeling was om zo ook onze drankvoorraad op te maken, maar dat is niet gelukt; Niet iedereen kon komen en sommigen kwamen alleen even snel gedag zeggen, maar het was toch gezellig druk. En de overgebleven drank raken we vast nog wel kwijt.



Toen het huis weer leeg was moesten we snel alles opruimen en nog een beetje schoonmaken, want morgen beginnen de verhuizers. Inderdaad niet de ideale planning, ik weet het, maar het kon gewoon niet anders.

Gescheiden huishoudens week 3

Na een lang Pinksterweekend in Zurich moest ik dinsdag weer gewoon werken. Midden op de dag nog snel naar huis gegaan omdat er eindelijk een technische man kon komen van UPC. Nadat hij woensdag en donderdag nieuwe kabels had gelegd had ik eindelijk digitale tv, twee dagen lang... Vanaf zaterdag deed 'ie het niet meer; de techniker schijnt dinsdag weer langs te komen....

Woensdag hebben we (Erik en ik) een toeristische rit gemaakt: Via Winterthur zijn we naar St. Gallen gereden om de branch te bezoeken. Daarna zijn we langs Liechtenstein naar Buchs gereden alwaar we in de warme zon hebben geluncht en weer een branch bezocht. Terug zijn we over de zuidkant van Zurich gereden (langs de mooie Walensee), maar helaas waren we net iets te laat waardoor we in de grote Zurich file kwamen. Ik ben 's avonds nog wel naar voetbal training geweest, maar het was een beetje te benauwd voor het mooie en dus zijn we bijtijds gestopt, het was toch de laatste officiële training van het jaar. Bij terugkomst werd ik nog door een buurman geroepen. Hij had van Ursula gehoord dat ik voetbal en speelt zelf in het veteranen team. Uiteraard stond hij erop dat ik gezellig met hem en zijn vrouw een biertje kwam drinken op hun terras. Het was gezellig, helaas waren er te veel wolken om de zon/maan (?) verduistering te kunnen zien vanuit ons dal.

Farewell Party #3

"Ants in your pants" is in Noord-Amerika een uitdrukking voor onrustige, drukke kinderen. Je weet wel van die types die niet stil kunnen zitten en de kamer door lijken te stuiteren. Ook wel Jespers genoemd! En wat doe je daar als ouder mee? Die slinger je een ruimte in waar ze zich helemaal kunnen uitleven (lees: weinig kwaad kunnen) en waar jij ook de rotzooi niet hoeft op te ruimen. Zie daar de uitvinding van de eeuw: De Indoor Playground!

Antz in your Pantz is de naam van de Indoor Playground waar vandaag Jesper's afscheidsfeestje was.