Sportferien

Twee weken vakantie hebben ze hier. HELP! Wat moet je al die tijd doen? Sportvakantie heet het en veel families gaan dan ook een weekje skiën. Een vriendinnetje van Jesper ging op schaatsles (4 dagen, van 9-10 uur) op de ijsbaan van Bülach. Dat leek me ook wel leuk, maar ik zag mezelf dat niet doen met een onwillige Jesper. Gelukkig kon Martijn ook een paar dagen vrij nemen, zodat het niet allemaal op mij neerkwam. Samen zijn ze een dagje naar Alpamare geweest, een soort zwem/glijbanen paradijs een klein uurtje hier vandaan. Julia en ik gingen niet mee, want behalve de glijbanen is daar verder niets te doen en uiteraard is Julia nog veel te klein. (Gelukkig voor mij, want ik ben er ook geen liefhebber van.)

Er is ook weer sneeuw gevallen. Een flink pak dit keer en ook goede sneeuw om mee te spelen. En dus staat er nu een flinke sneeuwpop in onze achtertuin. Ik heb er maar snel een foto van gemaakt, want morgen gaat het geloof ik al weer dooien. Maar is het geen beauty? De rest van de vakantie is er veel tv gekeken en als Julia 's middags in bed lag hebben we samen geknutseld. Jesper is een echt knutselkind. Hij kijkt graag naar Mr. Maker op CBeebies en wil dan het liefst direct alles namaken. Hij heeft helaas ook allerlei onuitvoerbare (eigen) ideeën. Ik vind het ook wel leuk om te knippen en plakken enzo, maar soms gaat het zelfs mij te ver. Dit keer hebben we, gedeeltelijk samen met de buurkinderen, een schatkist gemaakt. Natuurlijk compleet met schatkaart en ik ben ook al ettelijke keren de achtertuin door gelopen op zoek naar de schat (toen er geen sneeuw meer lag.)

Aardbeving

Gisteravond om kwart voor 12, ik lag nog maar net in bed, hoorde ik een hard geluid en vervolgens schudde het hele huis op zijn grondvesten. Wat was dat? Reed er misschien een heel zware truck voorbij, of kwam de grote Airbus dit keer wel heel laag overvliegen? (Ik heb wel eerder trillende ramen gehad door dat onding.) Martijn kwam, met leesboek nog in zijn hand, naar boven gerend dus ik vroeg: "Voelde jij dat ook?" Ja, hij had het ook gehoord en gevoeld en dacht dat ik misschien uit bed was gevallen. Nou bedankt! En al scheelde het niet veel, dat was het toch niet.

De volgende dag lazen we op Facebook, en later ook in de kranten, dat er een aardbeving was geweest. Die optie was ook wel door mijn hoofd gegaan, maar daar houd je normaal toch geen rekening mee. Nu bleek dus dat het een beving was van 4.2 magnitude met het epicentrum in Zug, hemelsbreed ongeveer 35 kilometer ten zuiden van ons.


Heb ik dat ook eens meegemaakt. De beving in Canada op 23 juni 2010 (5.5 magnitude) heb ik gemist doordat ik in de auto zat en net over een zeer hobbelig Trafalgar Rd. reed.

Eindelijk sneeuw!

Even leek het erop dat het hier nooit zou gebeuren, maar na wat natte sneeuw die direct weer 'als sneeuw voor de zon' verdween, hebben we nu eindelijk een lekkere laag poedersneeuw liggen! Hooguit een centimeter of 5, maar goed genoeg voor de kinderen om in te spelen. Nu zien we dus ook uit alle hoeken en gaten van Oberweningen kinderen gewapend met slee naar de helling tussen de Chileweg en Chlupfwiesstrasse (onze straat) komen.

Vrijdag na de lunch wilde Jesper er voor het eerst heen en gelukkig waren er wat klasgenootjes met hun moeders aanwezig - Julia lag net in bed en de babyfoon redt het niet tot daar, dus nadat ik de eerste twee runs had bekeken, moest ik snel weer terug. Na een uurtje kwam Jesper enigszins verkleumd terug, maar hij had het naar zijn zin gehad! Zaterdag na de lunch zijn we met het hele gezin gegaan en vreemd genoeg was het toen uitgestorven! Even later kwamen nog wel Anouk en Lisa (met een vriendinnetje) sleeën. Ook Julia is een paar keer, samen met Martijn op de oude slee, de helling af geweest; ze vindt het geweldig en werd zelfs boos als Martijn een keer zonder haar, snel dus, vertrok. Maar het werd toch duidelijk tijd voor haar middagslaapje, dus na een half uurtje heb ik Martijn en Jesper achter gelaten.

De rest van het weekend hebben de kinderen nog regelmatig buiten gespeeld. Het was ook heerlijk zonnig, ik zou bijna zeggen Canadees weer. Een verademing na al die grauwe maanden hier in het Wehntal! Julia vind de sneeuw geweldig. Als we nu een stukje gaan wandelen kom ik niet ver. Elke meter bukt ze zich om een vlokje op te rapen en dan vervolgens "Ee, teej" weer weg te gooien. En als ze het niet weggooit, eet ze het op. Gelukkig is het verse sneeuw!

Zwitserse grondigheid

Een van de dingen waar Zwitserland om bekend staat is dat de treinen altijd op tijd rijden - maar dat komt natuurlijk door al die mooie (en gruwelijk dure) horloges die ze hier maken. Zelf heb ik ondertussen ondervonden dat Swiss Post kwalitatief ook erg goed is. Niet dat de postbode hier elke dag stipt om 10 uur mijn post brengt, maar grondig zijn ze wel.

Zo kreeg ik in december al eens een kerstkaart volledig in plastic verpakt; op de opgeplakte mededeling stond dat de envelop beschadigd bij het sorteercentrum was binnengekomen en of we alstublieft hun excuses wilden aanvaren. Vorige week belde mevrouw Swiss Post aan. Ze had een brief voor mevrouw Bekker op dit adres, en of ik dat was... Op onze brievenbus staat namelijk "Familie Diependaal". In het afgelopen half jaar heb ik niet één poststuk gekregen dat niet voor een van ons was bestemd. En, de post is niet duur! Zeker vergeleken met de woekerprijzen die ze in Canada rekenen.

Sleetje rijden in Sattel

15 januari: Jesper op de Mostelberg met zicht op de Aegerisee

Zondag 15 januari had Martijn zin in schlitteln (sleeën), maar omdat hier geen sneeuw lag, moest hij het een uurtje zuidelijker zoeken: in Sattel. Collega S. woont daar en die had al eens verteld dat we dat zeker moesten komen doen. Nu hebben we het ook niet over een kinderachtig heuveltje; vanuit het dalstation in Sattel (800 m.) moet je met de Drehgondelbahn Stuckli Rondo -de eerste draaiende gondelbaan ter wereld- naar de Mostelberg (1191 m.). Vandaar slee je 3,5 kilometer terug naar het beginpunt. Jesper zag dat ook wel zitten, dus vertrokken ze met zijn tweeën. Het was heerlijk weer, koud maar zonnig en ze zijn dan ook een paar keer de heuvel op en af gegaan. Elke keer iets sneller! Het was bijzonder om te zien dat het merendeel van de mensen een ouderwetse houten slee gebruikt. Zo ook Martijn en Jesper. Ja, die slee is ondertussen zeker 35 jaar oud, maar hij doet het nog prima! Hij laat alleen wat roestsporen achter!

We zoeken de sneeuw op

Vrienden van ons zitten regelmatig in het Zwarte Woud. Voornamelijk omdat hij er kan jagen en het natuurlijk een mooie omgeving is. En laat hun 'vaste stekkie' nu maar een uurtje bij ons vandaan zijn! Dus zo kwam het dat ze afgelopen zomer al bij ons kwamen lunchen toen wij nog druk bezig waren met uitpakken. Sterker nog: De kids en ik waren de avond ervoor pas aangekomen.

Een paar dagen geleden kreeg Martijn een mailtje dat ze weer in de buurt waren. Of wij soms zin hadden om langs te komen, dan konden de kinderen samen in de sneeuw spelen. Sneeuw? Ja, daar dus wel! Hier in het dal is pas één keer 2 centimeter gevallen en dat bleef ook niet lang liggen. Dus gooiden wij vanmorgen de achterbak vol met alle in huis aanwezige sledes, de snow suits en wat er nog meer nodig kon zijn. Na een paar keer heen en weer lopen hadden we alles. We gingen maar een half dagje weg toch?

2011 in review

2011 was een hectisch jaar vol veranderingen. Voor  mij persoonlijk erg emotioneel en ik ben blij dat het achter ons ligt!

Het begon eigenlijk eind 2010 toen we hoorden dat we Canada zouden moeten verlaten en in Zwitserland gingen wonen. Onze makelaar was van mening dat we ons huis al in maart moesten listen en dus moesten snel alle voorbereidingen daarvoor worden getroffen. Dat hield in heel veel opruimen en alvast in dozen opslaan, het halve huis laten verven, uitgebreid schoonmaken en dat allemaal in die paar uurtjes dat Julia overdag sliep en Jesper op school zat. Zeer vermoeiend, maar het resultaat was ernaar en we verkochten ons huis op de eerste dag.

Ondertussen moesten we op zoek naar een nieuw huis in Zwitserland en dat was een hele opgave, want de vraag hoeveel kun je besteden en waar wil je wonen (en maak daar een goede inschatting van, want je kent het land, de cultuur, de kosten van levensonderhoud en de omgeving niet) werd bemoeilijkt door het zeer beperkte aanbod. In april heeft Martijn binnen een week ongeveer 10 huizen bezocht in even zoveel dorpen/stadjes, en er een uitgezocht dat aan de meeste criteria voldeed. Eind mei begon hij met zijn nieuwe job (een maand eerder dan ons eerst was verteld; Dag vakantie!) en deed ik alle voorbereidingen voor de verhuizing aan de andere kant van de oceaan.

De laatste week van juni was het gezin weer compleet en we hielden ons laatste Farewell Party. We namen afscheid van alle mensen die wij de jaren ervoor hadden leren kennen en natuurlijk van school, day care en als laatste ons vertrouwde huis. Op 30 juni, Jesper's laatste schooldag, stapten we in het vliegtuig en lieten Canada achter ons. Onderweg 'vierden' we Julia's eerste verjaardag... Onze Canada Day baby heeft direct haar eerste feestdag moeten missen.

Een weekje nog was het gezin samen in een leeg huis in Oberweningen, bezocht Jesper alvast een keer zijn toekomstige school en toen gingen we naar Nederland. Drie weken zaten de kinderen en ik gezellig bij familie en vooral de oma's en opa genoten daar ontzettend van. Nadat onze meubels in Zwitserland waren aangekomen kwam Martijn ons ophalen om aan ons 'Zwitserleven' te beginnen. En dat was, en is nog steeds, heel erg wennen. Voelde ik me in Canada bijna direct thuis, dat gevoel heb ik hier na bijna 6 maanden nog niet. Wat mij betreft kan 2012 alleen maar beter worden. Hoop ik.

Ik wil jullie allemaal in ieder geval een gelukkig en vooral gezond 2012 toewensen! Maak er wat moois van!