Zwitserse grondigheid

Een van de dingen waar Zwitserland om bekend staat is dat de treinen altijd op tijd rijden - maar dat komt natuurlijk door al die mooie (en gruwelijk dure) horloges die ze hier maken. Zelf heb ik ondertussen ondervonden dat Swiss Post kwalitatief ook erg goed is. Niet dat de postbode hier elke dag stipt om 10 uur mijn post brengt, maar grondig zijn ze wel.

Zo kreeg ik in december al eens een kerstkaart volledig in plastic verpakt; op de opgeplakte mededeling stond dat de envelop beschadigd bij het sorteercentrum was binnengekomen en of we alstublieft hun excuses wilden aanvaren. Vorige week belde mevrouw Swiss Post aan. Ze had een brief voor mevrouw Bekker op dit adres, en of ik dat was... Op onze brievenbus staat namelijk "Familie Diependaal". In het afgelopen half jaar heb ik niet één poststuk gekregen dat niet voor een van ons was bestemd. En, de post is niet duur! Zeker vergeleken met de woekerprijzen die ze in Canada rekenen.

Sleetje rijden in Sattel

15 januari: Jesper op de Mostelberg met zicht op de Aegerisee

Zondag 15 januari had Martijn zin in schlitteln (sleeën), maar omdat hier geen sneeuw lag, moest hij het een uurtje zuidelijker zoeken: in Sattel. Collega S. woont daar en die had al eens verteld dat we dat zeker moesten komen doen. Nu hebben we het ook niet over een kinderachtig heuveltje; vanuit het dalstation in Sattel (800 m.) moet je met de Drehgondelbahn Stuckli Rondo -de eerste draaiende gondelbaan ter wereld- naar de Mostelberg (1191 m.). Vandaar slee je 3,5 kilometer terug naar het beginpunt. Jesper zag dat ook wel zitten, dus vertrokken ze met zijn tweeën. Het was heerlijk weer, koud maar zonnig en ze zijn dan ook een paar keer de heuvel op en af gegaan. Elke keer iets sneller! Het was bijzonder om te zien dat het merendeel van de mensen een ouderwetse houten slee gebruikt. Zo ook Martijn en Jesper. Ja, die slee is ondertussen zeker 35 jaar oud, maar hij doet het nog prima! Hij laat alleen wat roestsporen achter!

We zoeken de sneeuw op

Vrienden van ons zitten regelmatig in het Zwarte Woud. Voornamelijk omdat hij er kan jagen en het natuurlijk een mooie omgeving is. En laat hun 'vaste stekkie' nu maar een uurtje bij ons vandaan zijn! Dus zo kwam het dat ze afgelopen zomer al bij ons kwamen lunchen toen wij nog druk bezig waren met uitpakken. Sterker nog: De kids en ik waren de avond ervoor pas aangekomen.

Een paar dagen geleden kreeg Martijn een mailtje dat ze weer in de buurt waren. Of wij soms zin hadden om langs te komen, dan konden de kinderen samen in de sneeuw spelen. Sneeuw? Ja, daar dus wel! Hier in het dal is pas één keer 2 centimeter gevallen en dat bleef ook niet lang liggen. Dus gooiden wij vanmorgen de achterbak vol met alle in huis aanwezige sledes, de snow suits en wat er nog meer nodig kon zijn. Na een paar keer heen en weer lopen hadden we alles. We gingen maar een half dagje weg toch?

2011 in review

2011 was een hectisch jaar vol veranderingen. Voor  mij persoonlijk erg emotioneel en ik ben blij dat het achter ons ligt!

Het begon eigenlijk eind 2010 toen we hoorden dat we Canada zouden moeten verlaten en in Zwitserland gingen wonen. Onze makelaar was van mening dat we ons huis al in maart moesten listen en dus moesten snel alle voorbereidingen daarvoor worden getroffen. Dat hield in heel veel opruimen en alvast in dozen opslaan, het halve huis laten verven, uitgebreid schoonmaken en dat allemaal in die paar uurtjes dat Julia overdag sliep en Jesper op school zat. Zeer vermoeiend, maar het resultaat was ernaar en we verkochten ons huis op de eerste dag.

Ondertussen moesten we op zoek naar een nieuw huis in Zwitserland en dat was een hele opgave, want de vraag hoeveel kun je besteden en waar wil je wonen (en maak daar een goede inschatting van, want je kent het land, de cultuur, de kosten van levensonderhoud en de omgeving niet) werd bemoeilijkt door het zeer beperkte aanbod. In april heeft Martijn binnen een week ongeveer 10 huizen bezocht in even zoveel dorpen/stadjes, en er een uitgezocht dat aan de meeste criteria voldeed. Eind mei begon hij met zijn nieuwe job (een maand eerder dan ons eerst was verteld; Dag vakantie!) en deed ik alle voorbereidingen voor de verhuizing aan de andere kant van de oceaan.

De laatste week van juni was het gezin weer compleet en we hielden ons laatste Farewell Party. We namen afscheid van alle mensen die wij de jaren ervoor hadden leren kennen en natuurlijk van school, day care en als laatste ons vertrouwde huis. Op 30 juni, Jesper's laatste schooldag, stapten we in het vliegtuig en lieten Canada achter ons. Onderweg 'vierden' we Julia's eerste verjaardag... Onze Canada Day baby heeft direct haar eerste feestdag moeten missen.

Een weekje nog was het gezin samen in een leeg huis in Oberweningen, bezocht Jesper alvast een keer zijn toekomstige school en toen gingen we naar Nederland. Drie weken zaten de kinderen en ik gezellig bij familie en vooral de oma's en opa genoten daar ontzettend van. Nadat onze meubels in Zwitserland waren aangekomen kwam Martijn ons ophalen om aan ons 'Zwitserleven' te beginnen. En dat was, en is nog steeds, heel erg wennen. Voelde ik me in Canada bijna direct thuis, dat gevoel heb ik hier na bijna 6 maanden nog niet. Wat mij betreft kan 2012 alleen maar beter worden. Hoop ik.

Ik wil jullie allemaal in ieder geval een gelukkig en vooral gezond 2012 toewensen! Maak er wat moois van!

Frisse Berglucht?

Heerlijk! Een week lang kon ik er van genieten: de geur van Zwitsal in het haar van de kinderen. Tijdens ons verblijf bij mijn zusje heb ik ongegeneerd de voorraad van neefje P. geplunderd. In Nederland zijn de gele verpakkingen met gestileerd babyhoofdje een begrip. Al sinds 1928 groeien Nederlandse baby's op met Zwitsal en toen ik in verwachting was van Jesper heb ik ook de hele verzorgingslijn in huis gehaald. In Canada was het niet verkrijgbaar - wel bij de Nederlandse winkel, maar om nu het dubbele te betalen - en hier in Zwitserland ook niet. Johnson & Johnson lijkt ook hier marktleider te zijn en vooral met Penaten (crème, maar ook badschuim, shampoo, etc.) zijn ze ruim vertegenwoordigd. Wel vreemd, want het oorspronkelijke recept van Zwitsal komt uit ... ZWITSERLAND!

Heel toevallig kwam ik hier onlangs achter en een  korte zoektocht naar de feiten leerde het volgende: In 1919 kreeg een apotheker uit Apeldoorn een zalfje in Zwitserland, waar -volgens de legende- een heilzame werking vanuit ging. Hij kreeg het recept mee (er was blijkbaar geen patent voor aangevraagd) en in 1920 bracht hij het op de Nederlandse markt onder de naam Zwitserse Zalf. In 1928 werd het omgedoopt tot Zwitsal. Mieke, het dochtertje van de apotheker stond model voor het bekende kleintje. Toen was Zwitsal trouwens nog niet geel.  Dit is sinds 1974. Toen is ook het logo een beetje veranderd, maar het kuifje van Mieke werd behouden. (bron: Zwitsal)

De geur van Zwitsal was niet de enige waar we van konden genieten tijdens de feestdagen. Er scheen een buikvirus te heersen in Nederland en natuurlijk werden we daar allemaal door getroffen. Op eerste kerstdag kreeg ik last, en al weet ik dat eerst aan alle lekkere dingen die ik tijdens de lunch had gegeten (Filet American, pittige kipsalade, mini saucijzenbroodjes; ik weet het, het is geen goede combi, maar zó lekker allemaal!), toen Julia 's avonds haar bed onder spuugde wisten we genoeg. Een dag later werd Jesper gillend wakker omdat hij zijn bed had onder gespuugd, dus we konden weer aan de slag.  De wasmachine heeft overuren gemaakt en wij ook. Helaas waren we daardoor nogal aan huis gebonden en hebben de meeste afspraken met familie of vrienden moeten afzeggen. Jammer. Voor wie het zich afvraagt: Nee, Martijn is niet gespaard gebleven. Al werd hij pas ziek toen we weer veilig thuis waren.

Een groot succes was ons weekje weg dus niet, maar we hebben in ieder geval Eerste Kerstdag met mijn familie kunnen vieren (en zijn gruwelijk verwend; niet alles pastte in de koffers) en we hebben kennis gemaakt met ons neefje P. Misschien wel het leukste van alles!

Nostalgie

Twix anno 1990

Omdat we rond de feestdagen allemaal nostalgisch worden: Terug kijken op wat was, appreciëren wat je hebt en vooruit kijken naar de toekomst.

Als je nog weet dat Twix eerst Raider heette, je met moeders lepel groot bent geworden, je fietste zonder helm, je een draai om je oren kreeg als je stout was geweest, televisie nog bestond uit Nederland 1 en 2, je cassettebandjes met potloden vooruit hebt gespoeld, zondags de winkels dicht waren, je niet gevraagd werd tijdens het bellen "waar ben je?" aangezien je geen mobieltje had en dus gewoon thuis was, je de hele dag op straat speelde en tegen donker thuis moest zijn (als de lantarenpalen aan gingen), de disco open was van 21 uur tot 2 uur, je in een auto hebt gezeten zonder gordels achterin en zonder airbags, je een 45 of 33 toerenplaat op je platenspeler legde, je het verschil tussen VHS, Video2000 en Betamax kende, je een heel gesneden brood ging kopen voor fl 1,50, je in de buurt van het telefoontoestel moest blijven omdat de hoorn er nog aan vast hing met een snoer (dat geregeld in de klit zat), de inlichtingendienst 008 was, Commodore 64, V2000 en Atari je wat zegt, je nog een filmrolletje in je fototoestel moest doen en je fototoestel moest doordraaien na het maken van een foto, een bromfiets nog met trappers was, je met een walkman rondliep, ... en je het ondanks dit alles, toch hebt overleefd!

Onverwacht pakjesavond

Gaat 'ie mee in de zak, of niet?

Pakjesavond op een maandag is niet zo handig, vonden we. De kinderen moeten op tijd naar bed, Martijn zit midden in de maandafsluiting en kan dan zeker niet vroeger thuis zijn en dinsdags heeft Jesper de hele dag school en kan dus niet met zijn nieuwe spullen spelen. Dan maar plan B: Pakjesavond vindt vervroegd plaats en wel op zaterdagavond.

We hebben Jesper niets verteld, want anders staat hij de hele dag naar buiten te gluren en wordt elke poging om stiekem een zak cadeaus neer te zetten en te strooien om zeep geholpen. (Da's dus nog een voordeel van plan B.)

"Hoor de wind waait door de bomen" was heel toepasselijk deze avond. Wat een storm zeg! Zelfs de deuren (die niet op slot waren gedaan voor Piet) waaiden open! Na een snelle maaltijd dook Jesper voor de TV om  geconcentreerd naar het Sinterklaasjournaal te kijken en verdween Martijn 'naar de WC'.