Geknutsel

Huize Jesper

Het zijn creatieve tijden: Thuis zijn we dagelijks bezig allerhande dingen voor Sinterklaas te fabriceren. Jesper heeft twee van die Sinterklaas-Doe-boeken en pagina na pagina wordt verslonden, aan gort geknipt of gekopieerd want "aan de achterkant staat ook iets leuks". Sommige dingen houdt hij zelf, maar het meeste gaat bij zijn schoen, die trouw elke dag (!) bij de open haard wordt gezet. Ik ben natuurlijk ontzettend blij dat het meeste naar de Goedheiligman gaat, al weet Piet zo ondertussen niet meer waar ze alles moet verstoppen!

Gisteravond moest ik zelf aan de slag. Het was de jaarlijkse Eltern Bastelabend en de juf had verzonnen dit jaar een heel dwergendorp te maken. Dat hield in dat elke ouder voor zijn/haar kind een dwergenhuis moest maken (de dwergen gaan de kinderen  later zelf maken.) Al ver van te voren was hier intern bepaald dat dat mijn pakkie-aan zou worden, gezien Martijn's gebrek aan creatieve uitspattingen (gebrek aan succesvolle creatieve uitspattingen moet ik zeggen). Nu had ik van tevoren ook niet echt nagedacht hoe Jesper's huis eruit moest gaan zien en vergeleken met sommige ouders (moeders) kwam ik volslagen onvoorbereid aan. Sommigen hadden hele stukken boomschors mee om op het huis te verwerken en dozen vol met accessoires om de boel leuk aan te kleden. Gelukkig was alle knutselmateriaal van school beschikbaar, maar dan nog mistte ik wat inspiratie.

Rheinfall

Halverwege de trappen naar beneden

Ik zeg het maar vast, zodat jullie straks niet teleurgesteld zijn: We gaan niet weer met elke logée naar de watervallen toe! Het toeval wil dat we er, net als in Canada, op een klein uurtje rijden vandaan wonen. Nu is de Rheinfall minder spectaculair dan Niagara, maar zeker niet minder mooi! Het is de grootste waterval van Europa, 150 meter breed en 23 meter hoog en hij ligt, zoals de naam al doet vermoeden, in de Rijn vlakbij Schaffhausen.

Het was vandaag een heel mooie novemberdag. De temperatuur liep op tot 20°C, dus we pakten een lunch in (door schade en schande wijs geworden) en gingen op pad. Op de heenweg zijn we 'binnendoor' gereden via Eglisau en Duitsland. Door de bewegwijzering kwamen we eerst op de verkeerde oever terecht, aan de kant van Neuhausen, maar nadat we de Tomtom 5 minuutjes braaf hadden gevolgd parkeerden we waar we wilden zijn, bij Schloss Laufen.

Räbenliechtli Umzug

Mijn oren galmen nog na: Vooraan de optocht liep een groep mannen met mega koeienbellen aan een juk op hun nek. Hun aanvoerder, zeg maar, liep daar weer voor met een heel grote zweep en die liet hij regelmatig knallen. Bij de start had ik het niet door en ik dacht dat ze vuurwerk afstaken ten teken dat we begonnen met de optocht. Het bleek dus die zweep te zijn. Maar ik loop een beetje vooruit op het verhaal.

De Räbenliechtli-Umzug heeft, net als Halloween en St. Maarten, zijn oorsprong in een oud Keltisch winterfeest. In deze regionen is het tot nu toe veel  populairder dan Halloween, al lijkt het gebruik terug te lopen door een gebrek aan knolrapen. Aangezien ze niet meer zoveel worden gegeten, zijn er nog maar weinig boeren die ze verbouwen.

Süsses oder saures!

Klasgenootjes op snoepjacht

Zo op het eerste oog is er niets mis mee toch? Het is buiten donker en voor de deur staan kinderen in een kostuum: "Süsses oder saures," het Zwitserse equivalent van "Trick-or-treat!" Halloween is hier een redelijk bekend begrip; de afgelopen weken heb ik regelmatig decoratie bij winkels gezien en de lokale ToysRus verkoopt ook (al is het een kleine sortering) enge kostuums.

Een paar dagen geleden had ik het huis versierd - ik heb het redelijk simpel gehouden, ik wil niet direct bekend staan als die dwaze Hollander met duivelse decoratie - en afgelopen vrijdag hadden we samen met oma de pompoenen gesneden. Maar, vergeleken met andere huizen in het dorp was het toch erg uitbundig. Veel verder dan een pompoentje, lantaarn en eventueel een spin in de vensterbank komen ze hier niet. Nog niet.

Bezoek van opa en oma

Jesper had de dagen afgeteld en eindelijk was het zover: Zaterdag 22 oktober kwamen opa en oma met de auto een weekje bij ons logeren. (Dat 'met de auto' is wel het vermelden waard, want erg veel rijden ze de laatste jaren niet meer. Het valt me mee dat de Mazda onderweg niet in staking is gegaan!)

Eerst werden natuurlijk de auto en koffers uitgepakt. Eindelijk kon ik zelf het canvas zien dat ik een tijdje geleden had besteld in NL (stukken goedkoper dan hier.) Het is een z/w foto van een oude auto in het Distillery District in Toronto, waarbij ik alleen de kleur van de auto heb 'terug gehaald'. Die kleur, rood/oranje, komt mooi bij onze plavuizen vloer! Wat ze ook bij mijn moeder hadden opgehaald, was onze oude steengril! Kunnen we opa en oma direct inwijden in de Zwitserse keuken: Raclette!

Op zoek naar Heidi ...

Toen wij afgelopen zomer een paar weken in Nederland logeerden en eindelijk weer Nederlandse televisie konden kijken, hoorde ik opeens een bekende tune langs komen: "Heidi, Heidi!" (hoor je 'm?) en werd zomaar het verleden ingeslingerd. Jaren geleden (echt heel lang geleden, ik denk in 1981) had ik een Panini stickeralbum van Heidi (zie foto). Waarschijnlijk uitgegeven naar aanleiding van de televisie serie waar ik me weinig meer van herinner, maar die nu in Nederland weer te zien is. Toen ik mijn moeder vroeg naar dat album, vertelde zij me dat ik als kind zelfs een Dirndl-jurkje had, gekregen van mijn oma. Dat feit heb ik waarschijnlijk verdrongen, haha!

De B&B is weer geopend!

Creatief met pompoen

Dankzij EY die Harry voor een business trip naar Moskou wilde sturen, konden we de eerste bezoekers in de agenda schrijven: Tamara en Frederike! Pas 2 1/2 jaar geleden hebben we hen in de YMCA of Oakville leren kennen en net als wij zijn ook zij afgelopen zomer verhuisd. Best wel speciaal dat ze ons nu in Zwitserland komen opzoeken.

Aangezien Jesper per schooljaar maar twee Jokerdagen heeft, moest hij donderdag en vrijdag gewoon naar school. Daarom had hij aan zijn juf gevraagd of Frederike die dagen mee mocht. Ze reageerde erg enthousiast en gaf Jesper een extra Leuchtski (Leuchtstreifen) mee. Na een iets te korte nachtrust liepen beide kinderen (en Julia en de mama's) even voor 8 uur naar school. Kwam Frederike nog huppelend het schoolplein op, toen ze de andere kinderen zag liep ze net zo hard weer weg. Heel begrijpelijk, alleen Jesper was natuurlijk zwaar teleurgesteld en wilde zonder haar ook niet naar binnen dus dat was even een gevecht. (Dat moeders met hulp van juf uiteraard heeft gewonnen.) De volgende dag was de maandelijkse Waldtag en weer wilde Frederike niet mee (gelijk had ze, het regende!), dus moest ik Jesper even naar school brengen. Terwijl Jesper zich uitleefde in het bos hebben wij thuis geknutseld (Frederike), met Julia gespeeld en geklaagd over het leven na Canada (Tamara en ik).